LiFE Low-impact Farmstay Experiment

Chelladurai is on a mission to reduce his carbon footprint on the planet. He takes Subha J Rao on a tour of his Low-impact Farmstay Experiment

It all started on September 1, 2010. Chelladurai aka Osai Chella, web media strategist, logo designer and White Hat SEO consultant, took the first step to make a difference to the world he lived in.

He drove his trusted Maruti 800 up Anaikatti and beyond, to Varakampadi, a hamlet in Kerala. His two-acre farm there, set in the slope of a valley and surrounded by windmills, was to be the venue of a unique Low-impact Farmstay Experiment (LiFE) — an attempt to return to the roots, in every way possible. He first stopped using everything chemical — out went toothpaste, toothbrush, soaps and shampoos. In came twigs, herbs and native products.

The energy spent on making every product was taken into account. “That's the reason I still use plastic; it is recyclable. A steel tumbler is more energy intensive,” he explains. He uses solar power. During the windy monsoons, a nano windmill (a cycle dynamo with fan blades) feeds the battery.

The attempt, financed by Chella's mother Sankaravadivu, was inspired by the Dancing Rabbits commune in Missouri where residents aim to live ecologically sustainable, socially rewarding lives, and Auroville. With the help of Raman, his tribal neighbour, he set about building a 144 sq-ft residence in the ‘tiny home' concept, using recycled wood and locally-made bricks.

Wild encounters

For the first couple of months, this growing space was Chella's home. Residents of the nearby forest, elephants, wild boar, peacocks and cobras, do pay him the occasional visit, but let him be. “I do not have anything they want,” he laughs. “I learnt from the tribals. They never keep anything fragrant — jackfruit or banana — at home after dusk,” he adds.

Chella raises edible greens, beans, avaraikai and herbs in his miniscule garden. The rest of the space is devoted to anything that chooses to grow there. “It increases bio-diversity. Even ‘weeds' have a purpose,” he says.

Initially, there were no ants or termites on the farm; “the land was not alive”. Nine months later, it teems with life. Minutes after we deposit a used plantain leaf in the garden, black ants crawl all over it. “Once they have had their fill, termites take over, and leave me with rich manure,” he says. Earthworms abound too.

Chella also attempts to eat local — ingredients guzzling food miles were banned. “I switched to minor millets, aval, and rice kanji, inspired by my neighbours”. His “No oil, only boil” breakfast gruel is famous online too. He plucks some greens and vegetables and adds them to a pot bubbling with salt, red rice and unpolished, unbroken dal from Raman's farm. That's his kanji.

“The most difficult part of this transition was learning to ignore creature comforts,” admits Chella. “But, I wanted to make it work, somehow!”

Low-impact living also boils down to the community, believes Chella. Provisions are always bought at the localpetti kadai. So is petrol. “Only then will the local economy and community prosper. Else, it will finally lead to migration and exploitation of natural resources.”

In the beginning, Chella spent weeks together on the farm, charging his laptop using solar power. Now, he splits time between his city home and office and pastoral haven — profession pays for passion. “Luckily, my clients understand me. It helps that my job does not require a fixed location.”

Some things about his abode rankle Chella, though — the asbestos roofing and ceramic floor tiles. “I tried to avoid these, but maintenance was an issue. It's a small compromise,” he shrugs. “But, I clean the floor using Effective Microorganisms solution.”

The best part about a low-impact life, says Chella, is that nothing is straightjacketed. You are allowed to modify to suit your lifestyle. “So, when I need extra energy, I use the local grid power (mainly hydel) at my friend's farm.”

Chella hopes to develop a sustainable farm in Varakampadi, planting lemon and other citrus fruits. “The jumbos will also keep away from them,” he says.

One with Nature

What has Chella learnt from this experience? “In this solitude, I live in communion with Nature. I've realised I'm part of a big whole. It's humbling.” There's a peculiar beauty about this life too. “Have you ever seen thousands of stars wink down at you through the night. You feel blessed.”

Luckily, his family — wife Shanti and son Jagan — understand his passion. Chella eventually hopes to work out of Varakampadi through the week and come downhill only for the weekend.

But, surely he misses something about city life? “Yes, relationships. Social interaction is limited here. But, Ilaiyaraaja's music, Facebook and my GPRS phone dull that pain.”

An alternative lifestyle

At the LiFE farm, set up at a cost of Rs. five lakh, Chella organises low-impact photo treks, artists translate the picturesque vistas on canvas and friends take an eco-friendly break.

Read Chella's chronicles athttp://lifefarmstay.blogspot.com

Read similar stories at

http://www.dancingrabbit.org/

http://www.earth-auroville.com

and

http://www.auroville.org/

http://m.thehindu.com/features/metroplus/life-is-like-that/article2081512.ece

Mazhai

மழை.. நான் கடலுக்கே போகிறேன்!
----------------------------------------------------------------
நெஞ்சுருகி குமுறியதால் தானே வந்தேன்
பஞ்சம் என்று கதறியதால் தானே வந்தேன்
கெஞ்சி வேண்டியதாலே இரங்கினேன்,
உனக்காக கீழ் இறங்கினேன்.
கொஞ்சமும் நினைவு இல்லையா?
வஞ்சனை செய்கிறாயே
என்னை அழைத்து விட்டு ..

வறண்ட என் நிலக் காதலி 
நான் முத்தமிட ஈர்த்திருப்பாள்
சுரண்டி அவள் மேனியெல்லாம்
சிமெண்டாலே போர்த்தி வைத்தாய்
நனைத்து அணைப்பதாலே 
உடல் குளிர சுகம் கொள்வாள்
அனைத்தும் நிராகரித்து
கடல் சேரவே வழி செய்தாய்

குளம் குட்டை ஏரியென 
அங்கங்கே தங்கியிருந்தேன்
வளம் கொளித்த அத்தனைக்கும்
பங்கம் செய்யவே வாழ்ந்திருந்தாய்

உனக்கு வழி வேண்டி
சாலைகள் நீட்டினாய்,
தொழிற்சாலைகள் கட்டினாய்,
காண்கிரீட் கட்டடமாய்
நிலமெல்லாம் நிரப்பினாய்.
நான் செல்லும் வழியடைத்து
திட்டமிட்டு துரத்தினாய்.
பூமித்தாய் மூச்சி விட திணறுகிறாள்!
மண் பார்க்க முடியாமல்
அவள் முகமெல்லாம்
மறைத்து விட்டாய்.

எனக்கென்று இருந்த சின்னஞ் சிறு
உறவுகள் தானே குளமும் குட்டையும்.
கண்மூடித்தனமாக
மண் போட்டு மூடி விட்டாய்.
என்னையே நம்பியிருந்த
கடைசி உறவுகளையும்
கொள்ளளவு ஏற்றியே உடைப்பெடுத்து
கொல்ல வைத்தாய்.

பள்ளம், குழி, சிறு தாழ்வு இருந்தாலே
வெள்ளமாய் தங்கி வாழ்வு தருவேனே?
உள்ளம் என்று இருந்திருந்தால்
கள்வன் போல் வசப்படுத்தி
கல் மண் கொட்டி குப்பை நிரப்பி 
நீ மட்டும் தங்கும் தப்பை நினைப்பாயா?

என்னை வந்த வேகத்திலே 
விரட்டி விட்டு
மண்ணை துளையிட்டு
நானூறு அடியில் என்ன தேடுகிறாய்?
நாற்பது அடியில்
கிணற்றின் மடியில்
நாளும் சுரந்தேனே !
ஊற்று, கால் என்றெல்லாம் நீ
முகர்ந்து குடிக்க மகிழ்ந்தேனே!
நினைவில்லையா?

எனக்கான இடத்தை நீ 
உனக்காக வளைத்த மடத்தை
செய்யாமல் இருந்திருந்தால்
உன் கால் சுற்றி
கட்டிய வீட்டை சுற்றி
தேங்கி கிடக்கும் மடமையை
நானா செய்திருப்பேன்?

அவமானம் வேறு 
வெகுமானமாக தருகிறாய்.
நீர் வடியும் இடமெல்லாம்
நீயாக அடைத்து விட்டு
பேரிடர் என்கிறாய்,
வெள்ளப்பெருக்கு என்கிறாய்,
மக்கள் அவதி என்கிறாய்,
இயல்பு வாழ்க்கை பாதிப்பென்கிறாய்.

அலுவலகம் செல்வதற்கு,
தொழில் நிற்காமல் நடப்பதற்கு,
மழை நிற்க வேண்டுகிறாய்.
பிழையாக குழி 
நீ உனக்கே தோண்டுகிறாய்

உன் வாழ்வாதாரம் வேண்டியே
உன்னைத் தேடி நான் வந்தேன்.
உனக்கே வேண்டாம் என்ற போது
நான் கடலுக்கே போகிறேன்.
இனியாவது நீ திருந்துவாயா
உனக்காக நான் வந்தால் ?

- ஜெயராஜ் மணி

Osai chella

கருவேலமரம் நீரை உறிஞ்சி விடுகிறது.. யூகலிப்டசும் அவ்வாறே . . . கேரிபேக்கால் தான் எல்லாமே கெட்டுவிடுகிறது . . . என்றஅப்பாவித்தனங்களை தாண்டி கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டிய தருணம் இது ! ( உறிஞ்சிய நீருக்கு என்ன நேர்ந்துவிடும் என்று அறிவியல் பூர்வமாக சிந்தித்திருக்கிறோமா? எதன்மீதாவது பழிபோட்டு நம்மை தப்பிக்கவைத்துக்கொள்ளும் போலி அறிவு அது . . நம் வீட்டுக்கு தரப்படும் சுத்தமான தண்ணீரை நாம் எப்படி மாற்றிவிடுகிறோம் என்று கொஞ்சமாவது சிந்தித்திருக்கிறோமா ? நிலத்தடி நீரை 1000 அடி போர் போட்டு அதிகம் உறிஞ்சுவது பம்பு செட்களும் மனிதனும்தான் ) இயற்கையை நாம் குறைத்து எடைபோட்டுவிடக்கூடாது ! ஒரு சின்ன இயற்கை உறுப்பு செயலிழந்துவிட்டால் எத்தனை இலட்சங்கள் செலவழித்தும் பயனில்லாமல் போகிறது என்பதை ஒரு மருத்துவரிடம் கேட்டால் புரியும் ! இயற்கை எனப்படும் நீர் நெருப்பு நிலம் காற்று ஆகாயம் எனப்படும் பஞ்சபூதங்களும் நம்மை இந்த உலகத்தில்ஓரளவு மாறாவிகிதத்தில் இருக்கும் வரை.. நம்மை மட்டும் அல்ல.. இலட்சக்கணக்கான பலவித உயிர்களையும் அது உருவாக்கி பாதுகாத்து அழித்து தன் கடமைகளை ஆற்றிவருகிறது. ஆனால் அதன் உயர்ந்த பட்ச கருணையை அறிவை பெற்ற உயிரினமான நாம் நமது சிற்றறிவு பலத்தால் அதை மதிக்காமல் ஆடம்பர கார்கள் பங்களா பதவி என்று சீக்கிரம் அழியும் மாயைகளுக்கு ஆசைப்பட்டு இந்த பஞ்ச பூதங்களையும் சிதைக்கிறோம் .. நச்சாக்குகிறோம்... அழித்தே விட துணிகிறோம் ! மனிதனை விட இயற்கையை பாழ்படுத்தும் ஒரு விலங்கையோ, தாவரத்தையோ (க்ருவேல) மரத்தையோ நான் அறிந்திலன். இனியேனும் நமது செயல்கள் அனைத்தும் இயற்கையின் மீது மரியாதையாய் இருக்கும்படி நமது வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்வோம் என்று சபதமேற்போம் ! என்னை ப்பொறுத்தவரை நான் போதிக்கும் பின்பற்ற ம்யற்சிக்கும் குறை தாக்க வாழ்க்கை முறையை விட சிறந்த ஒன்றை இந்தப்பிறவியில் முக்கியமான அறிவாக... மதமாக... உணர்வாக... கண்டிலேன் ! மழை நீர் வடிந்ததும் மீண்டும் “பழைய கண்பார்வையற்றவள்.. கதவைத்திறடி” என்று இருந்துவிடாமல் ஞாயிறு, மண், மரம் மழை, மானுடம் போற்றி வாழ்வோம் ! 

Hell exothermic or endothermic

 Is Hell exothermic (gives off heat) or endothermic (absorbs heat)?

Most of the students wrote proofs of their beliefs using Boyle's Law (gas cools when it expands and heats when it is compressed) or some variant.

One student, however, wrote the following:

First, we need to know how the mass of Hell is changing in time. So we need to know the rate at which souls are moving into Hell and the rate at which they are leaving. I think that we can safely assume that once a soul gets to Hell, it will not leave. Therefore, no souls are leaving.

As for how many souls are entering Hell, let's look at the different Religions that exist in the world today. Most of these religions state that if you are not a member of their religion, you will go to Hell. Since there is more than one of these religions and since people do not belong to more than one religion, we can project that all souls go to Hell.

With birth and death rates as they are, we can expect the number of souls in Hell to increase exponentially. Now, we look at the rate of change of the volume in Hell because Boyle's Law states that in order for the temperature and pressure in Hell to stay the same, the volume of Hell has to expand proportionately as souls are added.

This gives two possibilities:
1. If Hell is expanding at a slower rate than the rate at which souls enter Hell, then the temperature and pressure in Hell will increase until all Hell breaks loose.
2. If Hell is expanding at a rate faster than the increase of souls in Hell, then the temperature and pressure will drop until Hell freezes over.
So which is it?

If we accept the postulate given to me by Teresa during my Freshman year that, "it will be a cold day in Hell before I go out with you", and take into account the fact that I went out with her last night, then number 2 must be true, and thus I am sure that Hell is exothermic and has already frozen over.
The corollary of this theory is that since Hell has frozen over, it follows that it is not accepting any more souls and is therefore, extinct . . . leaving only Heaven, thereby proving the existence of a divine being which explains why, last night, Teresa kept shouting "Oh my God."

Dog money leopard story

A wealthy man decided to go on a safari in Africa. He took his faithful pet dog along for company. One day the dog starts chasing butterflies and before long the dog discovers that he is lost.
So, wandering about he notices a leopard heading rapidly in his direction with the obvious intention of having lunch. The dog thinks, "Ok no! I'm in deep doodoo now!" Then he noticed some bones on the ground close by, and immediately settles down to chew on the bones with his back to the approaching cat.
Just as the leopard is about to leap, the dog exclaims loudly, "Wow, that was one delicious leopard. I wonder if there are any more around here?"
Hearing this the leopard halts his attack in mid-stride, as a look of terror comes over him, and slinks away into the trees. "Whew", says the leopard. "That was close. That dog nearly had me."
Meanwhile, a monkey who had been watching the whole scene from a nearby tree figures he can put this knowledge to good use and trade it for protection from the leopard. So, off he goes. But the dog saw him heading after the leopard with great speed, and figured that something must be up.
The monkey soon catches up with the leopard, spills the beans and strikes a deal for himself with the leopard. The leopard is furious at being made a fool of and says, "Here monkey, hop on my back and see what's going to happen to that conniving canine sunnuvabitch."
Now the dog sees the leopard coming with the monkey on his back, and thinks, "What am I going to do now?" But instead of running, the dog sits down with his back to his attackers pretending he hasn't seen them yet ... ... and just when they get close enough to hear, the dog says, "Where's that damn monkey? I just can never trust him. I sent him off half an hour ago to bring me another leopard, and he's still not back!!"

Bailout story

It is a slow day in a little Greek village. The rain is beating down and the streets are deserted. Times are tough, everybody is in debt, and everybody lives on credit. 

On this particular day a rich German tourist is driving through the village, stops at the local hotel and lays a €100 note on the desk, telling the hotel owner he wants to inspect the rooms upstairs in order to pick one to spend the night.

The owner gives him some keys and, as soon as the visitor has walked upstairs, the hotelier grabs the €100 note and runs next door to pay his debt to the butcher.  The butcher takes the €100 note and runs down the street to repay his debt to the pig farmer. The pig farmer takes the €100 note and heads off to pay his bill at the supplier of feed and fuel. 

The guy at the Farmers' Co-op takes the €100 note and runs to pay his drinks bill at the taverna. The publican slips the money along to the local prostitute drinking at the bar, who has also been facing hard times and has had to offer him "services" on credit. 

The hooker then rushes to the hotel and pays off her room bill to the hotel owner with the €100 note. The hotel proprietor then places the €100 note back on the counter so the rich traveler will not suspect anything. At that moment the traveler comes down the stairs, picks up the €100 note, states that the rooms are not satisfactory, pockets the money, and leaves town.

(No one produced anything. No one earned anything. However, the whole village is now out of debt and looking to the future with a lot more optimism. And that, Ladies and Gentlemen, is how the bailout package works.)

From books

“You and I, it’s as though we have been taught to kiss in heaven and sent down to earth together, to see if we know what we were taught.” 
 —Boris Pasternak, Doctor Zhivago“If I were to live a thousand years, I would belong to you for all of them. If we were to live a thousand lives, I would want to make you mine in each one.” 
 —Michelle Hodkin, The Evolution of Mara Dyer“I took a photo of us mid-embrace. When I am old and alone, I will remember that I once held something truly beautiful.” 
 —Joe Dunthorne, Submarine“Yet everything that touches us, me and you,
 takes us together like a violin’s bow,
 which draws one voice out of two separate strings.” 
 —Rainer Maria Rilke, “Love Song”“Your name is a golden bell hung in my heart. I would break my body to pieces to call you once by your name.” 
 —Peter S. Beagle, The Last Unicorn“You gave me a forever within the numbered days, and I’m grateful.” 
 —John Green, The Fault in Our Stars